Eskiden her mahalle bakkalında Atatürk resmi vardı, girdiğiniz her lokanta, her iş yeri, her evde. Şimdi yerini Arapça harflerle yazılmış kelimeler aldı. O zaman nasıl insanların Atatürk sevgileri prim yapıyorsa, şimdi de insanların din sevgileri prim yapıyor. Türkiye’de hiçbir şey değişmedi. Atatürkçülük de Dincilik de paranın tercih edilmesi ile artıyor ya da azalıyor. Kısacası milletimiz nasıl para kazanacaksa onun yanına geçiyor; yani benim memurum işini biliyor. Bu ayrışmaya da gerek yok, hepsi bir arada olabilir, ama dinciler Atatürk portresine tahammül edemiyor ve o bakkaldan alışveriş yapmıyorlar, Atatürkçüler de çok dindar öğeleri kullanan yerlerden alışveriş yapmıyorlar. Burada ince bir tespit yapmadan geçemeyeceğim, neden bilmiyorum ama Atatürk portresi açanların mekanları daha temiz ve düzenli oluyor. Oysa temizlik imandan gelir dememişler miydi bize? Doğruyu söylemek gerekirse, ben 40 santim sakalı olan birisinin getirdiği ayranı içmek istemiyorum.
Bu devleti hatta milleti oluşturan yeni bir birlik sağlayan, şu anda esaret altında bir Irak ya da Filistin olmamamızı, bir Müslüman olarak dinimizi utanmadan yaşamamızı ve bir Türk’üm diyen olarak bu topraklar bizim dememizi sağlayan yegane insan olan Mustafa Kemal’in portresini asmaktan niye korkasınız ki, bu ülkenin %40’ı AKP’ye oy verdi diye mi? Ya da bir kişinin niye dine olan bağlılığından dolayı lokantasının bir köşesine “Her şey Allah’ındır” yazmasını niye gerici olarak düşünürsünüz ki? Bu ülkenin %40’ı AK Parti’ye oy verdi diye mi?
Problemi bulduk, AKP ya da AK Parti kimin nasıl söylediği, gerçeği değiştirmez. AKP’nin din kökenli politikaları ve devletin laik düzenine gelen darbeler, korkular, sindirmelerdir problem olan. Demek ki laiklik bize lazımmış, aşırı dincilerden korkmamamız için de, dini rahatça yaşayabilmemiz için de, dinsizin özgürce yaşayabilmesi için de.
Yazdıklarımın dışında kişisel olarak, Atatürk’ü ve Atatürk portrelerini çok özlediğimi belirtmek istiyorum. Mavi gözlü dev adamı! Bize hepimizin bu ülke için her an bir şeyler yapabileceğini hatırlatan tek kişi görmeyi özledim.
