Beni ekim ve kasım ayları mahvetti.
Şairin dediğine inat güzel havalarda sevmedim ben..
Bir ekim akÅŸamında karar verdim düzenin deÄŸiÅŸeceÄŸine…
bir ekim akşamında inandım dünyanın sınırlar içinde bitmediğine…
Bir ekim öğleninde İstanbul’ da bir okulda değişti hayat.
Bir ekim akşamında paylaşılan bir hikayede kasım ayının sonuna gelindiğinde yılmıştım. Elim kırılmıştı ekimde ve de kalbim kasımda. Elim kırıldığında sabaha karşıydı, ayağa kalktığımı zannetiğim bir anda düşmüştüm. Hayattaki nerdeyse herşeylerim olan ellerimden soldakini.
Hüzün doruklarında bir yokluğa gitmiştim benim olmayan bir şehirde, benim olmadığım bir benlikte. Bu hüzünü bir yıl sonraki ekime kadar ertelediğimin farkına varmamıştım. Aslında aynı hüzünü bir sonraki ekime ya da kasıma ertelediğim ilk de değildi. Çok yakın ama bir o kadar uzak zamanlar gibi geliyordu insana. Bu zamana kadar yirmi altı ekim ve kasım geçti.
Bugün de on beş kasım yaşadığım binlerce kalkışın ya da yıkılışın ardından yine burdayım. Yılmışlıkla başetmek imkansız sanırım. Yinede vazgeçirmeyen aptalca bir umut yok değil. Rakamların ve harflerin oluşturduğu yön verdiği dünyamda bir ekim ya da kasımda olmasını umut ettiğim şeyler. Birazcık daha uzak değil, çok az daha yakında değil. Ben kendimi bildiğimde yapraklar sarıydı ve rüzgarlıydı hava
Biliyorum yine geliyor… çok çok uzak değil.
2007
